Posts tonen met het label film. Alle posts tonen
Posts tonen met het label film. Alle posts tonen

10 april 2013

THE HUNGERGAMES (Suzanne Collins)

Vorig jaar las ik een van de boeken die gestapeld liggen op onze salontafel. Een young adult book van dochterlief. Het kreeg lovende recensies, een toppositie in de NY-Times en een enorme hype was onstaan rondom dit boek. Toch overtuigde het boek mij niet. Te zwart-witte karakters, te weinig diepgang. Spannend, dat wel! Het is een soort Expeditie Robinson, maar dan eentje op leven en dood. 
Het boeiende aan het lezen van dit boek was het morele dilemma dat je voor de kiezen krijgt. Wordt je niet dusdanig het boek ingezogen dat je negatief gegrepen wordt door het geweld. Wordt je niet gedrongen in de rol van toeschouwer? Deze vraag zou nog meer spelen bij de verfilming, zo verwachtte ik. Aldus waren mijn gedachten vorig jaar augustus.


Deze week zag ik de film staan in de bieb en kon ik de verleiding niet weerstaan. Eerlijk gezegd viel de verfilming mij 100% mee. Geen verheerlijking van geweld, wat ik verwachtte, maar een duidelijke strijd van 'goed/liefde' tegen 'kwaad/haat'. Positief vond ik dat de aanloop naar de strijdarena vrijwel de halve film duurt (itt in het boek) waardoor duidelijk het goed/kwaadthema neergezet kan worden. Positief is ook dat in de vechtscenes het geweld duidelijk als afschuwwekkend wordt neergezet. Een positief contrast met the Lord of the Rings. Daarin wordt uitgebreid de tijd  genomen om op verheerlijkende wijze vechtscenes te verfilmen. Het is een zeer storend element in de LOTR en het staat in fel contrast met het boek van Tolkien. 
Een tweede positief element in deze film is dat maatschappijkritische lijnen duidelijker naar voren komen dan in het boek. Juist het gebrek aan diepgang vond ik daarin een storend element. Op een knappe manier wordt dit gestalte gegeven in de film, de onderdrukking, een rijk-arm thema, de dubbelhartigheid, het brood-en-spelen element. Voor een jongerenfilm voldoende aan de oppervlakte, maar niet dusdanig storend dat de film weggezet kan worden als moralistisch.

Deze positieve gezindheid komt duidelijk naar voren in het Bonus DVD. Consciëntieus hebben de makers ervoor gewaakt dat in de film het verheerlijken van geweld centraal komt te staan. 'Dit boek kan makkelijk verkeerd verfilmd worden' zo wordt terecht opgemerkt. De bonus-dvd geeft er een duidelijk voorbeeld van dat plaatsvond tijdens de montage van de training. Daarin is sprake van een contrastscene met speelgoedzwaarden spelende kinderen. Deze is vervangen door een loterijbord om daardoor de grimmigheid te vangen.

Kortom: een film beter dan het boek zelf. Ik denk dat ik mijn beslissing deel 2 en 3 niet te lezen zal herzien. Ik ben benieuwd naar de verfilming van het volgende deel. Het zal de komende jaren naar mijn verwachting een populaire serie worden. 

10 maart 2010

Dancer in the Dark (2000) - Lars von Trier (2)

Bij Dogville was het me ook al opgevallen. Veel seculiere recensieschrijvers hebben geen oog voor diepere christelijke lagen. Reinier Sonneveld bevestigt deze indruk als hij opmerkt: Een reden om toch te kijken, zijn Von Triers onmiskenbare katholieke sympathieën en obsessies, die echter zelden door recensenten worden opgemerkt. Ook bij Dancer in the Dark lijkt dat het geval te zijn. 
The New York Times (Dana Stevens): Dancer in the Dark" is one of the most sadistic films I've ever seen, but it also raises the possibility that sadism might be, in spite of itself, a species of love.
New York Post (Jonathan Foreman): Here, the female victim-martyr suffers mainly to serve the requirements of an absurd plot that could come straight out of a particularly sentimental Victorian novel. 

Op cvfilm.nl staan de volgende besprekingen:
Recensie (uit 2007) van Ronald Westerbeek. Hij geeft heel nadrukkelijk een christelijke duiding. Merkwaardig is dat de recensie (2009) van Jaap Noordzij de conclusies van Westerbeek behoorlijk tegenspreekt. Onterecht lijkt mij. De vraag rijst of dit komt doordat latere films van Lars von Trier een christelijke duiding wellicht onderuit halen?
Uiteindelijk blijkt dat Selma letterlijk álles over heeft voor haar zoontje. Maar die liefde krijgt in de film geen vorm. (...) Hoewel Lars von Trier Katholiek is merk je nergens dat Selma een ankerpunt vindt in een vorm van religie of dat ze zich tot God richt in een gebed. Selma zoekt de kracht in zichzelf en het is een last waar ze letterlijk onder bezwijkt. (...)Alleen haar vriendin Kathy (Catherine Deneuve) lijkt haar toegewijd, maar op het laatst van de film twijfel je daar zelfs aan.
Hoe kijk je dan? Het lijkt mij dat recensenten de taak hebben om meer neer te pennen dan de rechttoe-rechtaan inhoud van een film. Is het onkunde, onwil, onmacht? Misschien stomp je gewoon af als je teveel film kijkt... 

7 maart 2010

Dancer in the Dark (2000) - Lars von Trier

In één woord: indrukwekkend.
Korte inhoud
Tsjechische alleenstaande vrouw (Selma), wonend in de VS in een stacaravan op het erf van een amerikaans echtpaar (Linda en Bill). Sparend voor een operatie voor haar zoontje Gene zodat hij niet blind zal worden door een erfelijke ziekte. Door geldproblemen van Bill krijgt de film een noodlottige wending en wordt een spoor van vernieling in mensenlevens getrokken.
Themathiek
Noodlot, kwaad, waarheid, overwinnende liefde.
Maatschappijkritiek mbt rechtspraak en doodstraf.
Het is heel knap hoe LvonT een plot verzint waarbij een 'op heterdaad betrapt zijn' op het verkeerde been zet. Normaal is zo'n situatie de meest gemakkelijke voor het recherche-onderzoek. Wie de dader is, is duidelijk.
Zijn er christelijke kernnoties aanwezig zo vroeg ik me af. Lars von Trier is op latere leeftijd katholiek geworden. Hij was toen al filmmaker. Zo'n switch kan niet anders dan invloed geven. Maar is het meer dan de maatschappijkritiek die hij geeft? Het thema liefde en kwaad leent zich er goed voor, maar is ook een universeel thema. Een aantal Christusmotieven zijn mijns inziens aanwezig maar niet nadrukkelijk. Subtiele verwijzingen zijn bijv te zien bij de arrestatie van Selma (oa Judasmotief, kruisverwijzing) en de verdere procesgang. Het musical-deel over vergeving lijkt mij duidelijk. Ook de metafoor vh blindzijn is mooi. Maar kenmerkend voor een goede film is dat de diepere lagen niet bij eerste keer bloot komen te liggen.
Karakters
Veel films komen niet boven het maaiveld uit vanwege de vreselijke zwartwitkarakters van de hoofdrolspelers. Ik denk bijv aan Shawhank Redemption ;) Zo niet met deze film. Prachtige karakters worden neergezet zoals haar vriend Jeff, haar vriendin Kathy en een ontroerend portret van een gevangenbewaakster. Het is jammer dat er niet meer is gedaan met Linda. Zij is wel erg summier gepenseeld. 
Techniek
Net zoals in Dogville is de cameravoering vanuit de hand. Het is wennen, maar ik denk toch dat het de onrust en het onbehagen dat de film oproept, versterkt. Verder heeft de film musicalachtige passages en verwijzingen naar The Sound of Music. Deze passages onderbreken het verhaal op cruciale momenten en geven je tijd om te reflecteren. Zo werkte het bij mij, maar ik kan  me goed voorstellen dat anderen dit juist erg langdradig vinden.

Geweld, sex en taalgebruik
Het geweld in de film is dienstbaar aan het verhaal. Sex komt er niet in voor. Het taalgebruik is een enkele maal grof.