Indiareis - dag 3: naar Nepal

Zaterdag 16 oktober 2010

Het slapen op het harde tweepersoonsbed ging beter dan verwacht. Halverwege de nacht werd het zonder laken of deken toch wat frisser en heb ik mijn pyjama aangedaan. Gelukkig had ik die op het laatste moment in de koffer gedaan. Last van een jetlag heb ik niet. Debet daaraan zijn ook de twee continu draaiende fans boven ons hoofd, die een geluid maken als ruisende bomen bij windkracht 7.

Om zeven uur worden we door E. opgehaald. Een dagje Nepal staat op het programma. E. heeft een chauffeur meegenomen. Gezien de intensiteit van het rijden een verstandige beslissing. De rijstijl is in één zin samen te vatten: go with the flow. Je let vooral op de weg voor je, let op de tegenliggers en luistert naar getoeter achter je. Door de vele kuilen in de weg gebruik je vaak de hele breedte van de weg. Haal je iemand in dan toeter je om te waarschuwen dat hij rechtuit moet rijden. 

Later die week vraag ik: hoe zit het met de verkeersregels? Heeft linkskomend verkeer voorrang? Schouderophalend antwoordt E. dat hij dat niet weet. Zeven jaar India heeft hem dat niet geleerd.  In de loop van de week zie ik dat de ogenschijnlijke chaos in het verkeer toch wel meevalt en dat indereen zich houdt aan die ene regel: go with the flow.

Na een kort bezoek aan het Schoolcentrum van E. rijden we langs uitgestrekte theeplantages naar Nepal. We zijn immers in het gebied van de Darjeeling thee. Een begrip in de wereld van theeleuten en tea-party movements, zelfs bij niet-theedrinkers zoals ik. 

Al snel stopt de chauffeur. We hebben een probleem. Er blijkt een spijker in de achterband te zitten. Bij een van de vele bandenbedrijfjes langs de weg stoppen we voor een reparatie. Dat gaat enige tijd duren. Ondertussen kijken we rond en genieten van de bedrijvigheid. Kippenboeren laden hun kippen in grote manden. Een vrouw put water. 

Aan de overkant van de straat een donkerogende vrouw met stip en streep op het hoofd. Ze zit in een nauwelijks zichtbaar stalletje. Hoe is het mogelijk dat zij nog iets verkoopt? Wie ontdekt haar? Een hele dag niksdoen? Schuw, maar toch nieuwsgierig komt zij ons westerlingen, bespieden. En ook wij pogen haar op de foto te zetten. 

Daarachter een tempel in de vorm van een lotusbloem. Op een vervallen schuur een vreemde spreuk geschilderd: Netaji is alive. He will return as the leader of the nation, nay the world. Wat is dit? Is dit religieus? Ik besef dat veel uit deze cultuur ons onbekend is.  

Achter de bedrijfjes verborgen achter bomen, ligt nog een hele wijk met kleine huisjes en hutjes. Een rund wandelt vrij rond op een bospaadje Op een erfje zie ik een kip met kuikens, een vastgebonden kalf, een varken. Nieuwsgierig bekijken de mensen me. Bereidwillig poseren ze voor een foto.

Verder gaan we. Tot we voor mijn gevoel ‘in the middle of nowhere’ stoppen in een eenvoudig dorpje bij een modern hotel-restaurant met bakkerij in westerse stijl. Hier? Ja, hier. Het blijkt dat ze zich richten op toeristen die deze Himalaya-regio verkennen. Het is niet al te ver verwijderd van het vliegveld bij Siliguri. Wij ontbijten. Sandwichs met heerlijke koffie. De chauffeur zit aan een tafeltje apart. India is een standenmaatschappij. Het doorbreken hiervan kan blijkbaar alleen geleidelijk.

Was onze aankomstdag al vol van indrukken. Deze dag overtreft het met glans. Een continue stroom van kraampjes en uitstallingen houdt onze blik gevangen. Een geslacht varken wordt onthaard. Een rij aan haken opgehangen geslachte geiten. Regelmatig passeren we brede rivierbeddingen met nauwelijks water. Er wordt druk in gewerkt, zand afgegraven en in vrachtauto’s afgevoerd. Vrouwen doen er de was. En één keer zie ik aan de rivier een groepje mensen staan bij twee hoog oplaaiende vuren. Lijkverbranding...

De grens naar Nepal passeren duurt een uur volgens E. Bij een vrij onopvallend bord stopt onze chauffeur. We stappen uit en lopen naar het een vijftig meter van de weg gelegen grenskantoortje. Het invullen en de controle van alle formulieren duurt ruim een half uur. Zo’n twintig toeristen passeren in dit jaargetijde dagelijks de grens. Meer grensverkeer zou echt voor problemen zorgen. Voor Indiërs en Nepalezen is er gelukkig vrij grensverkeer. 

de toegangspoort tot Nepal bij Kakarbhitta

We zijn India uit, nu nog Nepal in. We rijden verder, passeren een brede rivier, en rijden door de toegangspoort van Kakarbhitta Nepal binnen. Daar herhaalt zich de bureaucratie. Terwijl ons visum wordt klaargemaakt kijken we rond bij de mooi bewerkte toegangspoort. Riksja’s rijden af en aan. Kleurrijke vrouwen vragen onze aandacht. We komen ogen te kort.

Al snel valt op dat Nepal anders is. Er duiken steeds meer paalwoningen op. Eronder is plaats voor 
vee en materiaal. De omgeving wordt groener. Veel bananenplanten en bamboe langs de weg. Frisgroene rijstvelden wisselen af met palmboombossen. Het blijft vlak. De voorlopers van het Himalayagebergte blijven op afstand.

Indiareis - dag 2: ontmoeting

In een groot verblijfscentrum aan de rand van Siliguri hebben we twee kamers en een zitgedeelte gehuurd. Helaas ontbreken lakens. En niemand van ons had daar op gerekend. Slechts een kleurrijke matrashoes en een stel dekens liggen op het bed. Het is gelukkig warm, dus die dekens kunnen we missen, maar een laken was toch wel handig geweest.

Na onze koffers te hebben afgezet gaan we naar het appartement van E&A in de stad. In een brede straat ligt tegenover het kerkzaaltje hun woning. Via een smal gangetje komen we in een trappenhuis en klimmen we naar de derde etage. Naar goed Indiaas gebruik laten we onze schoenen in het trappenhuis en betreden blootsvoets hun appartement. We worden door A. en hun jongste dochtertje Sh. begroet.

Het is goed om hier te zijn, na een lange vermoeiende reis. En dan is het tijd voor een maaltijd en cadeautjes. Het was passen en meten in onze koffers om alles mee te nemen. De kinderen zijn enthousiast en genieten.

We raken in gesprek. En al gauw gaat het over gebedsgenezing. E. vertelt over een van zijn eerste ervaringen, de genezing van een sinds meer dan 20 jaar blinde man tijdens een evangelisatiecampagne. Voor het binnengaan van een dorp ontmoette E. de blinde man, legde hem zijn handen op en bad voor hem. En de man ziet! Vervolgens is hij meegenomen als een getuigenis voor het dorp.

Zijn allereerste ervaring betrof een vrouw met zweren op de tong. Hij preekte voor de eerste keer in India over een Bijbeltekst waarin een genezingswonder van Jezus voorkwam. Een vrouw kwam vervolgens naar hem toe en vroeg of hij voor haar wilde bidden. Dat deed hij, maar zo te zien zonder resultaat. De volgende dag echter was haar tong genezen.

Regelmatig komt pastor Barry uit Nieuw-Zeeland op bezoek. Een oudere man die daar samen met zijn vrouw Yvonne een gemeente leidt. Een man ook die heel ‘gevoelig’ omgaat met de gaven van de Geest. Na een preek kijkt hij ‘als het ware geestelijk bij zichzelf naar binnen’, wachtend op een aanwijzing. Zo ook een aantal weken hiervoor. In de dienst vroeg hij: is hier een man wiens vrouw die een probleem heeft? Die was er. Met niet meer dan deze vraag als aanwijzing benaderde hij de gemeente. Het gebruiken van zo’n geringe aanwijzing noemde E:‘een stap doen in geloof en vertrouwen’.  Dan volgt daarop (vaak?/altijd?) meer duidelijkheid. Zijn volgende aanwijzing was: Heeft uw vrouw last van haar rug? Inderdaad dat had ze. ‘Ik wil voor u en uw vrouw bidden’. Het leidde ertoe dat de man opnieuw kwam en de daaropvolgende diensten vol zaten.

  

Waaarom, zo was E’s vraag aan pastor Barry, was hij geroepen door God om in India te werken? Een jongen uit een totaal andere cultuur en uit een totaal ander kerkelijk klimaat waar nauwelijks een voelhoorn is voor charismatische uitingen. Waarom hij en niet een ander die beter in het plaatje paste? Barry’s antwoord was dat twee dingen voor hem pleitten: zijn openheid en bereidheid de weg van God te gaan. Hij was de juiste persoon op de juiste tijd en plaats. 

Indiareis - dag 2: aankomst in Siliguri

Dag 2: vrijdag 15 oktober 2010

Al vroeg zijn we wakker, ondanks het ongunstige tijdsverschil van 3 ½ uur. Ik wijt het aan de ronkende airco. Matig geslapen. Ook M. sliep volgens zijn zeggen maar matig. Maar dat betwijfel ik. Binnen een kwartier liet mijn bedgenoot zekere geluiden horen die ontwijfelbaar duidden op een diepe slaap.

Het hotel heeft ons voorzien van 1 handdoek, 1 zeepje, 1 kam, 1 tandenborstel en een tubetje tandpasta. Tja… De douche heeft wel warm water, dat valt alles mee. Ik ben benieuwd hoe dat de rest van de week zal zijn. Koud water, vrees ik.

links: één v.d. vele rivieren                 rechts: noordelijk deel van Siliguri

We ontbijten buiten de deur. We worden door een bediende meegenomen naar een restaurantje een 100 meter verderop aan de drukke verkeersweg. Vlak ervoor staat een verkeersregelaar (?). Waarschijnlijk staat hij daar de hele lange dag naar het voorbijrijdende verkeer te kijken (zie foto bij dag 1). Af en toe luid toeterend  passeert het verkeer, waaronder driewieltaxis, aftandse bussen en veel bromfietsen.

Het ontbijt is redelijk. Een soort pannekoek waar een licht gekruid aardappelgerecht op gaat, een omelet en geroosterd brood met jam. Daarbij drink ik warme melk. Later besef ik: dat was voor de thee bedoeld.

De taxichauffeur staat al op ons te wachten. Veel te vroeg. Hij wil ons nog iets laten zien, zo versta ik. Maar helaas daar hebben we de tijd niet voor. En ook de airco hoeft niet aan, het is nog lekker koel. Weg extra verdienste, maar hij laat niets blijken van teleurstelling. Het is verder een aardige kerel. Werkt zo’n 15 uur per dag, zes soms zeven dagen per week.

Op het vliegveld voor de binnenlandse vluchten vinden we zonder problemen onze vervolgvlucht. Met een pendelbus worden we naar het toestel gebracht en zonder veel vertraging vertrekken we. Ik zit nu naast M. en helaas weer niet bij een raampje. Alleen H. kan onbeperkt genieten van het wolkendek en het daarboven uitstekende besneeuwde Himalayagebergte.

Na een voorspoedige vlucht met nog een tussenlanding in Gauahati landen we op het vliegveld van Bagdogra, primitief en vervallen in vergelijking met de airport van Delhi. In de aankomsthal van bescheiden afmetingen zien we al snel E., de broer van reisgenoot M. Na een hartelijke begroeting vertrekken we in zijn Jeep naar ons verblijfscentrum. Over de deels ongeasfalteerde toegangsweg vol kuilen rijden we naar Siliguri

Siliguri

Naar schatting woonden in Siliguri in 2008 zo’n anderhalf miljoen mensen. We rijden al hotsend en stuiterend over de slechte weg rijden een andere wereld in. Was het korte verblijf in Delhi al een onderdompeling in een andere cultuur, Siliguri overtreft dit gemakkelijk. In één klap wordt je gelanceerd naar een derdewereldgebied in volle ontwikkeling. Het is een potpourri van kleuren en geluid. Fietsriksjas, bromfietsen, veelkleurige vrachtwagens trekken in een bonte werveling langs ons. Het is Durga Puja-feest. Al toeterend vorderen we gestaag. Slalommend om grote kuilen passeren we talloze stalletjes en winkeltjes. De bonte mengeling van uitstallingen is kleurrijk. Je weet niet waar je eerst moet kijken. In ieder geval is meekijken op de weg aan te raden, want E. heeft een rijstijl die niet onderdoet voor een Indiër. Dat betekent passeren waar het enigszins kan. En voor hollanders zoals wij zijn deze passeeracties regelmatig bloedstollend.
Één keer gaat het bijna mis. Plots steekt een jongetje de straat over. Net op tijd staan we stil. En E. roept verontwaardigd uit zijn raampje in het Hindi: Hee! Van wie is dit kind?

Die avond worden we helemaal ondergedompeld in deze verkeerschaos. We worden door Erik teruggebracht naar ons verblijfscentrum dwars door het feest. Massa’s mensen trekken van tempel naar tempel en we vorderen maar langzaam. Dan staan we muurvast op een grote kruising. Agenten met hardhouten stok proberen orde te scheppen in de chaos. Lange tijd tevergeefs. Zodra een agent zich omkeert dringen auto’s, riksja’s en bromfietsen zich weer naar voren. Het is rondom ons een kakofonie van getoeter en feestrumoer. Uiteindelijk slaagt een legertje agenten erin de kruising vrij te maken.
We vervolgen stapvoets onze weg. Veel vrouwen passeren in mooie kleurige lange gewaden. Veel oranjerode kleuren. Ook veel geel en kobalt. Prachtig! Achterop motorfietsen zitten ze vaak in amazonezit. Volgens E. zijn het meestal broer en zus of zijn het getrouwde stelletjes. Uitgaan is not done voor ongetrouwde koppeltjes.

Volgeladen auto’s met feestgangers. Drie, vier, zelfs een keer vijf! mensen op een bromfiets. We kijken onze ogen uit. ‘Meer dan een miljoen mensen zijn op straat’, belde E. naar zijn vrouw A. Hun avondje samen zag hij zo in rook opgaan door het fileleed.

Indiareis - dag 1: vlucht naar Delhi

Dag 1: donderdag 14 oktober 2010

De reis is begonnen. Al een aantal uren zitten we in het vliegtuig richting India. Het lawaai van de motoren is hinderlijk aanwezig als een constante dreun. Op het moment vliegen we boven de Kaspische Zee op 11741 meter met een snelheid van 980 km/uur. Buiten is het –62° C. Het is nog 3:25 uur vliegen naar New Delhi, onze tussenstop.  In de passagiersruimte is het donker, de meeste raampjes zijn dicht, de verlichting is uitgedaan en veel reizigers dommelen. Er is weinig belangstelling voor het uitzicht. Jammer dat wij niet bij een raampje zitten.

G. en ik zitten achterin het vliegtuig in een middenrij van drie. Zo’n tien meter voor ons zitten M. en H. in een rij van vier. Voor hen een paar bakjes met slapende baby’s.

Rond twaalf uuur wordt het middageten geserveerd: rijst met kip en vlees, met drie pittige sauzen. Het smaakt goed, maar tart wel mijn grenzen, terwijl ik toch wel wat gewend ben. Verder is het een heel gepruts op zo’n klein dienblaadje. Desondanks worden we goed verzorgd, de meegesmokkelde boterham is dan ook nog niet aangesproken.

Vanmorgen vroeg, heeft R. ons naar Brussel gebracht. Na een kort afscheid zoeken we de incheckbalie op, geven de koffers af en passeren de eerste douanepoort. We zijn vroeg en drinken nog wat koffie (bedankt M!). Dan volgt de controle voor de handbagage. De  scherp afgestelde poort piept. Metaal? Maar wat? Bij handmatige fouillering blijkt het zilverpapier van een pakje kauwgum de boosdoener te zijn. Hier kunnen ze in de gevangenis nog van leren.

Daarna volgt een lange gang met rolvloeren en uiteindelijk belanden we bij de incheckbalie van ons vliegtuig. Daar wachten al veel Indische mensen, sommigen met turban. M. bidt met ons voor de reis, verwijzend naar de dragende hand van de Here God. Een gebed geïnspireerd door M.’s zoon A.

Het is mijn allereerste vliegtuigvlucht. Wat doe je zoal? Praten met G.. We kennen elkaar nauwelijks. We praten over God, godservaringen en over Van de Beeks  laatste boek ‘Is God terug?’ We praten over India en ons doel. M. zei het tegen E. zo: ervaren hoe God werkt in India.

De laatste tijd vul ik dat in volgens mijn zgn ‘pijlertheorie’:

1. de historische basis van de bronnen en de traditie
2. het testimonium van de heilige Geest, Rm 8:14-16
3. tekenen en wonderen, krachten en gaven in het heden. Hd. 4:29,30 (zie ook Hebr 2:4)

Zo gaat de tijd snel voorbij. Het videoscherm in de stoel voor ons met muziek, films en info, hebben we nauwelijks gebruikt.

Het is 21 uur (India-time). De landing zet in. Even een hobbel, dan wordt hard geremd.  En dan nog een paar km taxiën naar de gate. Bij het uitstappen valt gelijk een lauwe, broeierige warmte op ons. Paspoortcontrole, bagage ophalen, geld wisselen en dan naar buiten. Achter dranghekken staan tientallen taxichauffeurs met naambordjes te wachten. Die voor ons is nergens te bekennen. Na wat besluiteloos heen en weer te hebben gelopen gaan we op zoek naar een taxi. Er is een Prepaidtaxi-systeem zijn. Handig! Bij een hokje geef je een bestemming op, je betaalt en krijgt een bon mee die je aan een taxichauffeur geeft. Een chauffeur tilt de koffers op het dak. Na het eerst passeren van een administrateur die in een kasboek de ritten noteert, rijden we richting ons hotel. Overal lawaai en getoeter. We passeren onverlichte fietsers, ongelooflijk veel krakkemikkige brikjes en zelfs tot onze stomme verbazing een vrouw te paard, onder een viaduct van de drukke achtbaans hoofdweg door Delhi. Het is even zoeken voor onze chauffeur. Hij keert en dwars tegen het éénrichtingsverkeer in rijdt hij ons naar hotel The Class. 

Airco aan? vroeg de chauffeur aan het begin van de rit. Ja graag, antwoordde ik. Honderd roepies blijkt deze vraag te kosten. In vergelijking met de ritkosten van 200 kun je wel spreken van enige toeristenuitbuiterij. Maar vooruit, dankzij de gunstige wisselkoers is de schade te overzien. (100 INR = €1,65).

Onze koffers worden naar binnen gebracht door hotelpersoneel. Al buigend wordt de deur door weer een ander voor ons opengedaan. Achter de balie van het kleine hotelletje worden we vervolgens door weer twee andere mannen ingecheckt. Het is de eerste confrontatie met het verborgen werklozenleger van India.

Na een voorspoedige reis zitten we gevieren ’s avonds laat, in onze hotelzetels en schenken ons nog wat flessenwater in.

Het theepot-argument

De laatste tijd ben ik een aantal keren tegengekomen dat agnostici aangevallen worden door atheïsten. De positie die agnostici innemen wordt o.a. bestreden door het zgn theepot-argument. 

Dat gaat als volgt: het bestaan van God is te vergelijken met de hypothese dat er een theepot rond de zon draait. Het is niet te bewijzen dat er geen theepot is, maar we hebben absoluut geen bewijs dat er een theepot is. De meest redelijke conclusie is dat er geen is en niet te wachten op bewijs. 

Het theepot-argument komt van Bertrand Russell, een 19e eeuwse diehard atheïst en is recentelijk weer gebruikt door Dawkins

Toevallig stuitte ik op een artikel van een zekere Brian Garvey (Lancaster University, UK).  Hij bespreekt in een uitvoerig artikel (Absence of Evidence, Evidence of Absence, and the Atheist’s Teapot) in het internettijdschrift Ars Disputandi de theepot-redenering. 

Wie net zoals ik geen tijd heeft het hele artikel te lezen verwijs ik naar pagina 18 waar de kern van het betoog staat:

However, the atheist and the theist are not disagreeing over the presence or absence of one particular entity, but over something that is fundamental to the universe as a whole.

Volgens de schrijver doet de volgende opstelling dan ook meer recht aan de ingenomen postities:

The theist’s worldview: 

Particular states of aff airs are explained by laws, 

which are explained by more general laws, (etc.) which are explained by the most general laws, 

which are explained by God

The atheist’s worldview:

Particular states of a ffairs are explained by laws, 

which are explained by more general laws, (etc.) which are explained by the most general laws, 

which are explained by . . .something other than God

Artikel 18 van de duitse grondwet

Bart Jan Spruyt verwees in een column in Elsevier naar het bijzondere artikel 18 uit de duitse grondwet:

Wer die Freiheit der Meinungsäußerung, insbesondere die Pressefreiheit (Artikel 5 Abs. 1), die Lehrfreiheit (Artikel 5 Abs. 3), die Versammlungsfreiheit (Artikel 8), die Vereinigungsfreiheit (Artikel 9), das Brief-, Post- und Fernmeldegeheimnis (Artikel 10), das Eigentum (Artikel 14) oder das Asylrecht (Artikel 16a) zum Kampfe gegen die freiheitliche demokratische Grundordnung mißbraucht, verwirkt diese Grundrechte. 

(Wie de vrijheid van meningsuiting, in het bijzonder de vrijheid van de pers, de vrijheid van onderwijs, vrijheid van vergadering, vrijheid van vereniging, de brief-, post- en telecommunicatie geheimhouding, eigendomsrecht of het recht op asiel gebruikt om de vrije democratische basis aan te vallen, verliest deze fundamentele rechten.)

Übergeschnappte = gek

De achtergrond van dit artikel lijkt mij het nationaal-socialisme van Hitler te zijn. Op democratische wijze vestigde hij een dictatuur. Zo'n artikel in de nederlandse grondwet zou wellicht een bepaald licht kunnen werpen op diverse partijpolitieke programma's. Wat doe je dan met een verwijzing naar de NBG art 36? En wat is de kans voor een moslimpartij met verwijzing naar de sharia? En wat doet dat met de PVV?

Verbrand de Koran

De oproep van een kerk in de USA om een koranverbrandingsdag te organiseren is natuurlijk onverstandig. In dit filmpje wordt daar terecht afstand van genomen.
Tegelijkertijd vestigt deze video de aandacht op een (door moslims consequent verborgen gehouden) problematische ontstaansgeschiedenis van de Koran.
Ahadith waarnaar verwezen wordt:
Bukhari 6.61.510
Muslim 2286
Bukhari 6.61.527+521+509

Eenzijdigheid van de media rondom koranverbranding

 De eenzijdigheid van de media rondom het verbranden van de Koran is en blijft merkwaardig. Een aantal overwegingen:
- Boeken verbranden mag in het vrije westen. Zie ook dit VK-artikel: Koran verbranden mag
- Niet alles wat mag is ook verstandig
- Geweld is een disproportionele reactie
- Vrijheid van  meningsuiting en tolerantie zijn dragende beginselen in de westerse maatschappij
- Verbaal protest is daarom de legitieme weg in het vrije westen

- Historisch: in de eerste eeuwen hebben moslims ook 'heilige' teksten verbrand
- Moslims hebben boter op hun hoofd want in de moslimwereld worden heden ten dage Bijbels (soms inclusief eigenaren) verbrand
- De oproep tot geweld van moslims is een bevestiging voor 'rechts' dat de islam intrinsiek gewelddadig is

 

- De pro-islamhouding van de media zou ook wel eens verklaard kunnen worden doordat men vindt dat de moslimse reactie begrijpelijk is, want ze zijn nog niet zo 'beschaafd' als wij. Wie zo denkt heeft onbewust een diepe minachting voor de islam/moslims.

- Positief is dat deze Burn-the-Quran-actie moslims dwingt met de billen bloot te komen
- Positief is ook dat in het westen problematische ideologische trekken van de islam onder de aandacht komen

Karakteramnesie

Het was een klein berichtje in de VK. De chinese jeugd heeft meer en meer moeite met het eigen schrift. De duizenden karakters die het chinees kent moeten regelmatig geoefend worden anders vergeet je ze.

In een onderzoek bleek dat 80 % van de respondenten last had van zgn karakteramnesie.

Een van de redenen is dat veel chinezen nauwelijks meer met de hand schrijven. De andere belangrijke reden is dat mobieltjes (en ik vermoed ook computers) automatisch de karakters kunnen omzetten in latijns schrift.

Is dit vooruitgang voor de chinezen? Een aantal overwegingen:
- Zijn de chinese karakters niet dialectoverstijgend? Het gebruik van latijns schrift vergroot dan de babylonische spraakverwarring. Extra complicatie is dat het chinees een tonale taal is: verandering van toon kan tot betekenisverandering leiden.
- Historische bronnen worden dan ontoegankelijk voor een doorsnee chinees. Bronnen uit een ver verleden die moeilijk toegankelijk zijn is niet zo'n probleem. Zo kan de doorsnee europeaan geen latijn, de voertaal in de wetenschap van enkele eeuwen terug. We liggen er niet wakker van. Maar dat ligt anders wanneer het recente verleden afgesloten wordt in een (te verwachten) zeer hoog tempo.
- Veel energie die het onderwijs steekt in het leren van de karakters kan dan beter besteed worden.

Jake Sully (uit de film Avatar) en Jezus Christus

William Lane Craig is een bekende christelijke apologeet en debater. Vooral dat laatste wordt in de engelstalige wereld veel gedaan.

In een recent debat gebruikt hij de figuur Jake Sully uit de film Avatar om de tweenaturenleer over Jezus (als God en mens) te illustreren:

The movie tells the story of Jake Sully, a disabled marine who becomes an avatar among a race of extra-terrestrials called the Na'vi. He becomes physically incarnated among them as one of them. At the same time he doesn't cease to be human. So Jake has both a human nature and a Na'vi nature. In the movie these two natures have strikingly different powers. If you were to ask, "Can Jake Sully run?" the answer would have to be, "Yes and no: yes, in his Na'vi nature but no, in his human nature."

I told the audience that if you can make sense of Avatar, you can make sense of Christ's incarnation. For in a similar way, Christ has both a divine nature and a human nature. These natures have different powers. In his human nature Christ experienced all the limitations intrinsic to human nature. But in his divine nature he had supernatural powers. Just as Jake Sully in his Na'vi nature became the Savior of the Na'vi people, so Christ in his human nature becomes the Savior of mankind. 

Ik en mijn vier echtgenoten

Saudi-Arabië is in onze ogen één van de meest fundamentalistische islamitische landen. Maar ook daar gebeuren dingen die je niet voor mogelijk houdt.
Sinds 16 jaar is er tijdens de ramadan een satirisch maatschappijkritisch programma, Tash Ma Tash geheten (Vertaald betekent het zoiets als: no big deal. Of letterlijker: spetteren mag) en direct na zonsondergang uitgezonden.
Dit jaar is het programma bijzonder shockerend. Menig islamitische geestelijke heeft alreeds een kijkverbod uitgevaardigd. Ondanks dat is het programma enorm populair. Ik denk vergelijkbaar met 'Boer zoekt vrouw'.
De commotie betreft een saudische vrouw die vier mannen huwt omdat ze daartoe 'in financieel en emotioneel opzicht in staat is, en om die reden niet inziet waarom ze dit niet zou doen'. Het zijn precies dezelfde redenen die polygamisten aanvoeren.

Abdel Khalek Al-Ghanem (L), director of the Saudi program "Tash Ma Tash", poses with actors Nasir Al Gasabi (C) and Abdallah Al-Sadhan


Wie meer wil weten: link 1 en link 2

Ideologie of religie?

De drie partijen VVD, PVV en CDA verschillen van mening over aard en karakter van de islam. De scheidslijn zit hem in het karakteriseren van de islam als óf religie óf (politieke) ideologie. Partijen accepteren elkaars verschil van inzicht hierover en zullen hier ook op grond van hun eigen opvattingen naar handelen. 

Zo luidt een deel van de officiële verklaring die de drie politieke voormannen Rutte, Wilders en Verhagen 30 juli uitgaven. De verklaring leidde tot verhitte discussies in de media.

Zo is daar een artikel van Mathijs Kronemeijer, arabist, theoloog en CDA-lid. Van zijn hand verscheen op 6 augustus in Trouw: Islam is een godsdienst en géén ideologie. Enkele citaten: 

Dat de PVV de islam een ’ideologie’ noemt, grenst aan manipulatie. Waarom accepteert het CDA zoiets?

Ik noem twee in het oog springende verschillen tussen een religie en een ideologie. Ten eerste: religies kennen een grote bandbreedte van opvattingen en levenshoudingen (ook al verketteren deze elkaar soms). Twee: religie is persoonlijk en aanhangers voelen zich vaak in geweten gebonden door de levensvisies en morele richtlijnen van hun godsdienst.

Wie zulke dingen beweert moet niet raar opkijken dat er veel wordt gereageerd. Het minste wat je zou verwachten is een definitie van de begrippen religie en ideologie. Het is een tenenkrommend stuk. Noem jezelf arabist, theoloog en CDA-lid en Trouw accepteert kritiekloos je stukken.

Gelukkig staat een dag later in diezelfde Trouw een gedegener stuk van Eildert Mulder die een en ander van een betere context voorziet. In elk geval een godsdienst, soms een ideologie. Het artikel geeft goed aan waar de voetangels en klemmen op dit terrein liggen. Boeiend is vooral de historische verklaring die hij biedt.  Een aantal citaten:

Vanaf de vijftiende eeuw begint de moslimwereld achterop te raken. In de achttiende eeuw moet het Ottomaanse Rijk westerse deskundigen in dienst nemen, om het leger te reorganiseren. Tegen die tijd verliest dat rijk structureel zijn oorlogen tegen westerse vijanden. In de negentiende en begin twintigste eeuw volgt de vrijwel volledig westerse kolonisering van de moslimwereld, psychologisch een enorme en onbegrijpelijke dreun voor de moslimbevolkingen.

Welke belangrijke ontwikkeling ergens in de vijftiende eeuw kan die achteruitgang verklaren? Je zou eens aan de boekdrukkunst kunnen denken.

Allemaal heel concrete zaken, maar in de analyses van negentiende eeuwse moslims en anderen prijkte toch de godsdienst bovenaan. Een gevolg daarvan was dat de godsdienst alsnog een deel van het probleem werd, wat ze aanvankelijk misschien nauwelijks was.

Het gevoel kon ontstaan dat die radicale, sterk politiek getinte en gewelddadige islam de enige echte islam was. En dat moslims die niet radicaliseren, weigeren de enig logische consequentie te trekken uit hun geloof.

Verder is ook lezenswaard het artikel Islam: Ideologie of religie? van Jacob Hoekman in het RD die de reacties peilt van een aantal prominenten. Ook hieruit een aantal citaten

Maar behalve de óf-óf-keuze in de politieke verklaring van de drie partijen is op z’n minst een derde antwoord mogelijk: Mohammed was profeet én generaal. Dat is de weg die Cees Rentier inslaat, directeur van de stichting Evangelie & Moslims. „Het is volstrekt duidelijk dat de islam een religie én een ideologie is. Voor een moslim is het onmogelijk om de dienst aan God los te zien van politieke consequenties.”

De islam is dus, naast een religie, ook een ideologie. Zo veel lijkt wel aannemelijk. Maar waarom is het zo belangrijk dat vast te stellen? „Het is een typisch westers-seculiere poging om de betekenis van het geloof in God te marginaliseren”, denkt Rentier. „De levensvisie die mensen hebben, stempelt heel hun handelen. Dat geldt voor volgelingen van de islam, maar net zo goed voor christenen.

Reitsma heeft aarzelingen bij de gebruikte begrippen religie en ideologie, omdat ze volgens hem in de politieke discussie niet goed zijn gedefinieerd. „Maar als je de islam afserveert op basis van het onderscheid religie versus ideologie, zullen christendom en jodendom daarna aan de beurt komen.

Is het koninkrijk van de islam dus wel van deze wereld? Reitsma aarzelt, tast naar woorden. „De islam streeft naar een islamitische maatschappij binnen de kaders waarin we nu leven. Dat is een sterke vorm van binnenwereldlijk denken. Maar het christendom streeft naar een maatschappij die totaal ánders is dan de gebrokenheid waarin we nu leven.

Tot slot de open brief van een aantal CDA-ers. Het geeft goed aan dat bovenstaande discussie niet onbelangrijk is. Zij spreken hun zorg uit mbt grondrechten in de westerse wereld.

Wie het partijprogramma van de PVV raadpleegt, zal constateren dat deze partij onder meer de grondwettelijke vrijheid van godsdienst en levensovertuiging niet op de islam wil betrekken, een heilig boek wil verbieden, hoofddoekjes wil belasten en de “strijd tegen de islam” tot “het kernpunt van ons buitenlandbeleid” wil maken. De PVV keert zich hiermee in ieder geval tegen de artikelen 1 (rechtsgelijkheid), 6 (godsdienstvrijheid) en 7 (uitingsvrijheid) in de Nederlandse Grondwet. Ook dat is binnen ons rechtsbestel toegestaan, maar wel moet geconstateerd worden dat een partij die zich uitspreekt tegen deze fundamentele grondrechten, zich een vijand van onze rechtsstaat betoont.

Onze vrijheden zijn ongedeeld: ze gelden voor alle burgers zonder uitzondering gelijkelijk. Wie dat niet aanvaardt, verwerpt de vrijheden die van ons allen zijn. Niet wat wij van de islam vinden, is het kernpunt, maar of we de rechtsstaat de moeite van het verdedigen waard achten. 

Italië (6) - bloemen

Italië (5) - bloemen

Italië (4) - Lago di Ledro

Italië (3) - Lago di Ledro

Italië (2) - Lago di Ledro

Italië (1) - Lago di Ledro

Emile Roemer, de nieuwe SGP-fractievoorzitter

Bij terugkomst van je vakantie, verstoken van het vaderlandse nieuws, is één van de eerste dingen die je doet het nieuws van de afgelopen tijd bekijken. Je werkt de stapel kranten weg. Je checkt de e-mail. En vaak is de conclusie: zonder mij ging het allemaal prima!
En af en toe kijk je verbaast op. Nou, nou, nou. Emile Roemer heeft zich geschaard onder de mannenbroeders! Het nieuws kwam hier openbaar.

Oplichten is een kunst

Handleiding voor wat geld-uit-de-zak-klopperij
1. Maak een professioneel ogende site.
Vul deze site met allerlei fake-rapporten. Voeg een foto toe van een eerbiedwaardige geleerde die jaren terug is overleden.


2. Kies zorgvuldig een bedrijfsnaam uit waarvan de afkorting door meer bedrijven wordt gebruikt.
Neem bijv. eens ECRI
Dan heb je volgende mogelijkheden:
European Commission Against Racism and Intolerance 
Emergency Care Research Institute
Economic Cycle Research Institute
Erasmus Competition and Regulation institute

3. Stuur vervolgens mailtjes rond die een alamerende toon hebben en die verwijzen naar deze fake-site

Je zou bijvoorbeeld een mail als dit kunnen opstellen:

SIGNAAL #1: De geldhoeveelheid in de meest ruime betekenis (M3-cijfers), daalt nu tegen hetzelfde tempo dan tijdens de Grote Depressie. Helemaal verontrustend is dat de daling momentum lijkt te winnen. Ondanks 0%-financieringen door centrale banken ... ondanks de meest omvangrijke herstelplannen ... en ondanks massale bail-outs voor de banksector, is de kredietmarkt op sterven na dood. 

SIGNAAL #2: De voorlopende indicatoren wijzen op een nieuwe recessie. De voorlopende indicator die wekelijks wordt gepubliceerd door Economic Cycle Research Institute voorspelt niet veel goeds. Deze indicator verzwakt sinds begin dit jaar. De cijfers van de voorbije weken tonen aan dat een recessie nu bijna onvermijdbaar is geworden. De indicator gaat zelfs harder achteruit dan in 2007 of 2008.

4. Zorg dat je een business hebt waar de vluchtende burger graag van profiteert

Je zou bijv. in de goud-business kunnen zitten. Wat is er immers veiliger dan  goud. Hebben de jaren dertig dat niet geleerd?

Succes

Wafa Sultan, getuige in de rechtszaak Wilders

Wafa Sultan is geen onbekende meer. Momenteel is ze in NL vanwege de rechtszaak tegen Wilders. Achter gesloten deuren is ze daar gehoord over haar visie op de islam. EenVandaag wijdde er een topic aan (helaas niet ondertiteld)


Wie is Wafa Sultan?  Wikipedia-NL heeft nauwelijks informatie over haar. Ze moet het doen met 5 regeltjes.

Wafa Sultan (Banias, Syrië, 14 juni 1958) is een Amerikaanse psychiater van Syrische afkomst die in Los Angeles leeft en de relatie tussen de religies becommentarieert. Ze gaat hierbij uit van haar vaststelling dat, in tegenstelling tot andere religies zoals het Christendom, het Jodendom, het Hindoeïsme of hetBoeddhisme, de voornaamste bron van religieus geweld voortspruit uit de Islam.

Wafa Sultan en haar man David Sultan emigreerden naar de Verenigde Staten in 1989 en zijn beiden genaturaliseerde Amerikaanse staatsburgers. Ze heeft te kennen gegeven dat ze vreest voor de veiligheid van hun familieleden die in Syrië verblijven.

Becommentariëren. Ja, zo zou je het ook kunnen noemen. Al denk ik dat de meeste moslims andere termen gebruiken. Immers: Wafa Sultan is een beroemdheid geworden door een uitzending door Al-Jazeera in 2006. Onverwachts en ongezouten spuide zij haar kritiek op de islam. Het werd een miljoenenhit op Youtube, en een pijnlijke geschiedenis voor moslims. Al-Jazeera heeft dan ook geprobeerd de filmpjes te verwijderen door de inzet van het wapen: auteursrechtenclaims. De bewerking door Memri-tv is echter nog aanwezig.

Sindsdien heeft de islamapologetiek een nieuw hoofdstuk toegevoegd: Wafa Sultan bashing. Het is iets waar criticasters van de islam op voorhand mee moeten rekenen. De islam-fundi's zijn fanatiek! Wie wil weten hoe dat werkt kan het onderstaande filmpje eens bekijken.


Opvallend is haar stijl van discussieren. Voor ons nederlanders is het al gauw te ongenuanceerd, te zwart-wit, te heetgebakerd. Wie wel eens wat gezien heeft van arabische uitzendingen trekt een andere conclusie: wil je in de moslimwereld gehoord worden dan moet je dat zo doen en de nederlands poldermentaliteit ver achter je laten.

Een correctie in de Herziene Statenvertaling

De tekst 2 Petrus 2:1 (zie vorig blog) kent nog een bijzonderheid. Volgens de eerste versie van de Herziene Statenvertaling luidt deze tekst:
Simon Petrus, een dienstknecht en apostel van Jezus Christus, aan hen die een even kostbaar geloof ontvangen hebben als wij, door de gerechtigheid van onze God en Zaligmaker, Jezus Christus:
In de laatste versie is dat veranderd in: Simeon Petrus. 


Één letter verschil. Is dat zo belangrijk? Vanwaar deze wijziging? 
De wijziging is terecht. De meeste handschriften hebben Simeon. Een kwestie van nauwkeurigheid.

Toch is de wijziging ook belangrijk en wel als volgt: Ten aanzien van deze tweede Petrusbrief speelt de discussie of de apostel Petrus deze brief wel heeft geschreven. Er zijn diverse argumenten die een rol spelen. Éen van de argumenten is het gebruik van Simeon, de Hebreeuwse naam van Petrus. En dat is opmerkelijk in een Griekstalige brief. In geval van een pseudepigraaf (Iemand die gebruik maakt van de naam van een bekende schrijver. Anders dan het voor ons veel bekendere pseudoniem.) was het veel waarschijnlijker dat er had gestaan: Petrus of Simon Petrus.


De afbeelding is een werk van Betsy Porter uit 2007: Petrus ' is shown here in a posture of prayer and adoration.  His scroll represents the legacy of the holy word which he holds.'

Hoera

De Godheid van Jezus in 2 Petrus 1:1

De vertaalclub van de Nieuwe Bijbel Vertaling (NBV) was divers samengesteld. Ook waren er veel meelezers. Die zullen ook tot de het nodige ingebracht hebben. Dat zal tot heel wat discussies geleidt hebben. Eén zo'n discussie kom je op het spoor in de tweede brief van Petrus door de vetgedrukte passages in de volgende twee teksten te vergelijken:

2Pt 1:1 - Van Simeon Petrus, dienaar en apostel van Jezus Christus. Aan allen die dankzij de rechtvaardigheid van onze God en van onze redder Jezus Christus hetzelfde kostbare geloof hebben ontvangen als wij
Een voetnoot vermeldt: Ook mogelijk is de vertaling: van onze God en redder Jezus Christus.
2Pt 1:11 - en zal u onbelemmerd toegang worden verleend tot het koninkrijk van onze Heer en redder Jezus Christus.

In het grieks staats er:
in vers 1:   tou theou hemon kai sotaros Iesou Christou
in vers 11: tou kuriou hemon kai sotaros Iesou Christou 

Er is blijkbaar een discussie geweest over de exegese van vers 1. Gaat het hier nu om twee: God de Vader én Jezus Christus de Zoon. Of gaat het hier alleen om Jezus waarvan dan wordt gezegd dat Hij én God én redder is? De NBV koos voor de eerste optie. Maar er was blijkbaar een groep die hier protest tegen aantekende. Dat resulteerde waarschijnlijk in de voetnoot die aangeeft dat het hier alleen over Jezus Christus gaat.
Het is niet zomaar een discussie. Deze discussie raakt de kern van het belijden. Wie is Jezus Christus? Dat 'van'-woordje heeft dus veel gewicht. Er hier sprake is van een zogenaamde Theos-tekst.  Dat zijn teksten die van Jezus zeggen dat Hij God is. Door dat ene woordje 'van' in te voegen wordt deze tekst om zeep geholpen. 


Wat staat er in het origineel? Daar kunnen we kort over zijn: dat ene woordje 'van' ontbreekt. Nu is dat echter niet doorslaggevend. Alle vertalingen voegen woorden toe indien de betekenis van de vertaling onduidelijk wordt. Dat is dus niet beslissend.
Maar er is meer te zeggen. In het origineel is sprake van een speciale constructie. Dat komt in vertaling niet helemaal naar voren. Je kunt namelijk een komma invoegen zodat je leest: van onze God , en redder Jezus Christus. Het verwijst dan naar twee personen. Het Grieks laat deze mogelijkheid niet toe. Men spreekt van de zgn Granville Sharp rule. 
Mijn voorstel zou dus zijn de vertaling te wijzigen in: ... van Jezus Christus, onze God en redder.

Stoppen met eten

1 Korinthe 8: 9. Maar let erop dat de vrijheid die u hebt geen struikelblok wordt voor de zwakken onder u. 10. Wanneer namelijk iemand met een zwak geweten ziet dat u, met uw kennis, in een afgodentempel deelneemt aan een maaltijd, wordt hij er dan niet toe verleid dat offervlees te eten? 11. Zo gaat de zwakke door uw kennis verloren, een broeder of zuster voor wie Christus gestorven is. 12. Op die manier zondigt u tegen hen, en door hun zwakke geweten te ondermijnen zondigt u tegen Christus. 13. Als ik dus door vlees te eten mijn broeder of zuster ten val breng, wil ik het nooit ofte nimmer meer eten; dan breng ik hen niet ten val.

Een vergelijkbare passage staat in Romeinen 14. Deze is nog wat scherper van  toon.

1. Aanvaard mensen met een zwak geloof zonder hun overtuiging te bestrijden. 2. De een gelooft dat hij alles mag eten, maar iemand die een zwak geloof heeft eet alleen groenten. 3. Wie alles eet mag niet neerzien op iemand die dat niet doet, ... Laat iedereen zijn eigen overtuiging volgen. 6. Wie een feestdag viert, doet dat om de Heer te eren; wie alles eet, doet dat om de Heer te eren, en hij dankt God voor zijn voedsel. Wie iets niet wil eten, laat het staan om de Heer te eren, en ook hij dankt God. ... 21. Vlees, wijn of iets anders waaraan uw broeder of zuster aanstoot neemt, kunt u beter laten staan. 22. Uw overtuiging is een aangelegenheid tussen u en God. Gelukkig is wie zich niet schuldig voelt over zijn overtuiging

In de biblebelt zijn deze passages invloedrijk. In SV-versie natuurlijk. Daar staan twee woorden die al vroegtijdig bekend zijn in het leven van een biblebeltmens: aanstoot (struikelblok) en ergernis (ten val brengen). Deze woorden zijn als het ware verslindend van karakter geworden. Ik bedoel hiermee dat deze twee woorden dusdanig nadruk krijgen dat andere belangrijke kernwoorden wegvallen. Deze twee woorden zijn in staat gebleken de kerngedachten uit deze passages scheef te trekken.


Want wat zijn de kerngedachten in deze passages? Dat zijn volgens mij: 
1. Een gelovige leeft in vrijheid: Vrijheid is een groots begrip. De zon die doorbreekt na lange druilerigere dagen. Een rund dat van de stal in de wei komt. Je bent ontsnapt aan de dodelijke omhelzing van de wet, die je steeds opnieuw beschuldigde, en terecht! Vrij! Vrij ben je nu. 
Maar steeds opnieuw is er die dreiging opnieuw verstrikt te raken. Wetticisme ligt op de loer. De vrijheid van een christen wordt onderuitgehaald door allerlei regels in te voeren, verplicht te stellen. Voldoe je niet aan  deze vaak cultureel bepaalde regels, dan kun je geen christen zijn... Zo leiden allerlei goedbedoelde regels tot een aantasting van het genadebegrip. Het gevaar dreigt dat de toets voor het 'tot geloof komen' zich verlegt naar een checklist van allerlei regeltjes. 
Een tweede gevaar lijkt mij, dat de misvatting postvat dat het geloof een begaanbare weg is. Dan krijg je brave christenen die alle mogelijke moeite doen om 'in geloof te leven'. Dan probeer je een net leven te leiden volgens de regels die God geeft. Maar zo'n weg is 'het geloof' niet. Zo geloven is een doodlopende weg.  Zo is geloven als russische roulette met 100% kans op verlies.
Maar wat dan? Christenen zijn toch mensen van 'de weg'? Ja, Christus is de Weg. Hij deed baanbrekend werk. Hij kreeg wel voor elkaar te leven volgens de wet. Vernietigde tenslotte het kwaad dat leidt tot onze ondergang. In dat resultaat delen wij, door geloof: door je over te leveren in zijn handen. 
2. Heb oog voor zwakgelovigen, breng ze niet ten val: Het gaat dus om ergernis/aanstoot gericht op een heel specifieke groep mensen. En niet om een algemene ergernis/aanstoot die gemakkelijk kan ontstaan. Wie deze ergernis probeert te ontgaan verlangt iets onmogelijks. 
Een voorbeeld: Je houdt rekening met iemand die tot geloof komt vanuit een moslimcultuur waar eerbied voor de koran belangrijk is en waar een eerbiedige gebedshouding vanzelfsprekend is. Dan laat je je bijbel niet slingeren. Dan let je op je gebedshouding bij het bidden. Wie dat niet doet roept de gedachte op dat zijn keuze een vergissing is.